Herken jij dit?

Herken jij dit?

Je hebt het jezelf comfortabel gemaakt op de bank met een kopje thee, klaar om ontspannen een film te kijken. En plotseling zit je huilend op de bank. Geen zakdoekjes in de buurt en de tranen rollen over je wangen.

Emoties.

Uit het niets lijkt het wel te komen. Ik merk de laatste dagen dat ik meer moet huilen bij films dan de afgelopen tijd. Ik zat Game of Thrones te kijken, niet echt een romantische serie en zeker niet het laatste seizoen. Ik heb bij elke aflevering zitten grienen. Ik heb de serie ook al 5 keer gezien, hè, het was niet dat er onverwachte gebeurtenissen waren.

Je gaat wel nadenken, waarom moet ik nu ineens zo veel huilen? Wat zit er achter?

Onverwerkt verdriet? Gemis? Leegte? Ik heb AI er eens op losgelaten en die kwam met een helder beeld. Ik zal het hieronder even verwoorden hoe hij het zei: "Je huilt bij een film omdat je brein denkt dat het echt is én omdat het iets in jouw eigen hart raakt."

Je hersenen weten dat het niet echt is, maar toch wordt er iets geraakt in jouw emotie. Zij reageren alsof het echt is. Zo kan ik na 25 jaar nog steeds niet kijken als er iemand overlijdt in een film, want dan komt het beeld van mijn eigen moeder weer terug. Haar longen waren volgelopen met bloed en ze was bijna al over het punt heen van sterven, ze keek mij nog een keer helder in de ogen en toen liet zij het leven uit zich lopen.

Die beelden raak je ook nooit meer kwijt. Dus als er een sterfgeval in de film is, draai ik mijn hoofd automatisch even weg, omdat die beelden terugkomen. En dat raakt je. Daar komt ineens dan weer dat rauwe verdriet boven. Tuurlijk zijn de scherpe kantjes er wel van af, maar diep van binnen zit er nog zoveel emotie.

Dus lekker potje janken.

Als ik niet oppas, dan kan ik mij helemaal laten gaan en zit ik hartverscheurend te janken op de bank. Misschien is dat ook wel eens goed. Ik merk dat er nog heel veel emoties vastzitten in mijn lijf. Emoties van afscheid nemen, ik merk dat daar nog wel het een en ander op zit. Ik denk dat dat al heel vroeg begon. Ik was 7 en lag in het ziekenhuis toen onze kat aangereden werd. Niemand durfde het mij toen te vertellen. Pas toen ik na 3 weken weer thuis was, zat daar ineens een andere kat. Daar is het begonnen dat ik moeite heb om emoties toe te laten bij afscheid. Er was toch alweer een andere kat, en erover praten, ach dat was vroeger niet.

Toen ik 12 was, ging mijn grote zus trouwen en ging zij het huis uit. Ik stond stilletjes te huilen achter het blije bruidspaar, maar niemand zag mijn verdriet. Ik vermoed dat dat de eerste twee gebeurtenissen waren waarbij je als klein kind niet weet hoe je ermee om moet gaan. Ik geloof ook dat er in ons gezin niet over emoties gesproken werd. Schouders eronder en door.

Dus door!

Door de jaren heen zijn er natuurlijk meer gebeurtenissen geweest waar ik afscheid van moest nemen. Twee scheidingen, twee kinderen die achterbleven in het westen van het land, terwijl ik naar het oosten verhuisde. Mijn zoon die achteruitgaat, waar je steeds een stukje afscheid van moet nemen, omdat bepaalde dingen niet meer gingen. En ik stopte dat allemaal in dat ene laatje waar ik niet makkelijk bij kan. Dat is veel makkelijker dan er doorheen gaan. Maar nu! Nu komen er toch weer dingen boven terwijl ik Game of Thrones zit te kijken, en de tranen over mijn wangen biggelen.

Emoties en darmen

Je darmen en je emoties zijn veel sterker met elkaar verbonden dan de meeste mensen denken. Dit noemen ze ook wel de darm-brein connectie. Je darmen en je brein staan continu in contact via o.a. de nervus vagus (een soort snelweg tussen buik en hoofd).

Denk aan je buikpijn als je een examen moet doen, vlinders in je buik als je verliefd bent. Dit zijn zo even twee voorbeelden, zodat je het verband ziet tussen je hoofd en je darmen. En wat is nu het geval, vanaf mijn puberteit heb ik een spastische darm of prikkelbaar darmsyndroom. Joh, verrassend. Door stress raakt je darmflora uit balans, je spijsvertering vertraagt en je lichaam raakt uit balans. Je kan eigenlijk wel zeggen dat als je last hebt van je darmen, je je emoties niet goed verteert. Dan hebben we het natuurlijk niet over een darmvirus of iets verkeerds gegeten. Dan zijn je darmen ook van slag, maar altijd last hebben van je darmen wil wel iets zeggen over je emoties. Je buik en je gevoel zijn een team, als het in je hoofd rommelt, voel je dat in je buik, en andersom. Dus wordt het een keer tijd dat ik mijn darmen eens goed aanpak en tegelijkertijd aan die emoties ga werken.

Hoe gaan we dit aanpakken?

Wat gaat mij en misschien jou ook helpen. Geen ingewikkelde plannen. Geen alles-of-niets.

Maar kleine dingen die samen werken:

• Even stoppen op een dag. Hand op je buik en rustig ademhalen

• Rustiger eten. Niet snel, niet gehaast, neem de tijd.

• Gevoelens niet wegdrukken. Maar even voelen wat er zit

• Een momentje voor jezelf in de avond. Met bijvoorbeeld een druppel lavendel of Vetiver die helpt je ook om uit je hoofd te komen.

• Elke dag een druppel Zengest op je buik smeren. Zengest zorgt ervoor dat je darmen ook rustiger worden.

We hoeven het niet perfect te doen, maar alle kleine beetjes helpen.

Maar als jij je lichaam een beetje helpt…gaat je lichaam jou helpen.

Je buik en je gevoel zijn een team, zorg je voor de één, dan volgt de ander vanzelf.

Ik ga ermee beginnen, want ik wil van die gekke darmen af. Ik ga eens wat meer tijd nemen om even stil te staan en even met aandacht bij mezelf te zijn, i.p.v. wat er allemaal nog moet gebeuren. En ik ga weer elke dag de oliën inzetten, want daar heb ik zeker ook baat bij. Ik wens jullie allemaal een fijne dag en laat die emoties stromen. Het komt je lijf ten goede.