Altijd maar die zorgen en zorgen!!

Altijd maar zorgen en zorgen!

Voor diegenen die mij niet kennen, ik ben Karen Bakker, 63 jaar oud en woon sinds 5 jaar in Wolvega. Dit is wat kort door de bocht, want als ik je moet vertellen wie ik ben, dan moeten we toch wat dieper op dit mens ingaan. Geboren in Amsterdam en tot 20 jaar geleden steeds binnen een jaar of 7 verhuisd naar een andere stad. Dus nergens echt vriendinnen opgebouwd, altijd afscheid moeten nemen en opnieuw beginnen. Ik zei altijd dat ik dat wel leuk vond, en achteraf denk ik ook dat ik dat toen meende. Heerlijk, weer nieuwe mensen ontmoeten, nieuwe vriendschappen sluiten, nieuwe verhalen horen.

Karen

Als je dan weer ging verhuizen, moest er ook altijd weer opgeruimd worden. Dat beviel mij ook altijd wel. Plus je komt dan weer oude fotoboeken tegen en kijkt terug op het leven dat achter je ligt.

Ik geloof dat ik een gelukkige jeugd gehad heb. Ik had best wat vrijheden en was gelukkig. Leuke baantjes gehad in het verleden. Toen ik 22 was ben ik getrouwd, en 17 jaar en 4 kinderen later weer gescheiden.

Nieuw hoofdstuk, nieuwe man en weer verhuisd.

40 jaar

40 jaar is altijd zo'n kantelpunt. Dat was bij mij ook duidelijk zo. In dat jaar ben ik gescheiden en heb ik ook een nieuwe man ontmoet. Verhuisd naar het oosten van het land. Helemaal weer opnieuw beginnen. 12 jaar en 1 kind later, weer gescheiden. Oké, nu was ik er ook echt klaar mee. Geen man meer voor mij. Al die jaren heb ik alleen voor iedereen gezorgd. Tenminste, zo voelde dat voor mij. Mijn een na jongste zoon is gehandicapt, en daar heb ik altijd zorgen om, maar ook zorg voor. Ik heb al die jaren niet meer gewerkt, vanaf het moment dat mijn eerste kind geboren was. Thuismoeder zijn vond ik ook heerlijk. Maar altijd aanstaan was voor mij normaal. Voor iedereen zorgen, ook voor de echtgenoten, was voor mij normaal. Dat werd er van mij verwacht. Ik was niet bij machte om op die momenten een keer te roepen. Ho, wacht, en ik dan? Wie zorgt er nou eens voor mij.

Alleen thuis?

2 jaar geleden is mijn gehandicapte zoon begeleid gaan wonen. En kwam er meer rust in huis, en in de zorg. Maar met een puberzoon nog thuis kwam er geen rust in de zorgen! Je maakt je als moeder altijd zorgen om je kinderen, maar als ze eenmaal zelfstandig wonen, een gezin hebben en hun leven op de rit hebben, heb je toch minder zorgen. Die redden hun kont wel. 8 weken geleden is mijn jongste telg van een kademuur afgevallen, 3,5 meter naar beneden, en heeft hij zijn enkel gecompliceerd gebroken in Bosnië. We zijn nu 8 weken verder, operatie geslaagd, maar alles wat er verder fout kan gaan, gaat fout. Bacterie in het been, weer opereren, botten nog niet op elkaar, afwachten, nog niet belasten, geen werk meer, geen inkomen meer, o wacht, de wond gaat niet dicht. Vacuümpomp erop en naar de plastisch chirurg. Afspraak staat. 12 weken antibiotica, en ga zo maar door.

Bed in de huiskamer, al 7 weken, rolstoel, douchestoel. Alles is terug, na 2 jaar.

En de zorgen om zijn toekomst zijn gigantisch. Hij had net gesolliciteerd bij Defensie, dat is nu uitgesteld. Maar komt het ooit nog goed met die enkel? Jeminee, wat een zorgen weer. Het houdt niet op. Ik ben 63 en verlang naar rust. Mag ik dat hardop zeggen? Ik vind van wel. Ik vind dat ik het verdien. En ja, elk mens krijgt wat hij kan dragen, maar mijn schouders hangen vol op dit moment.

Voor jezelf beginnen

7 jaar geleden ben ik een eigen bedrijf begonnen. Dat was iets waar ik mijn hart en zaligheid in kwijt kon. Iets van en voor mezelf, maar door alle zorgen kon ik mij daar nooit helemaal op focussen. Begrijpelijk lijkt mij. Maar ik wil het laten slagen. 1 januari dit jaar ben ik een Energetisch Centrum begonnen, samen met een collega, en ik voel aan alle kanten: dit is wat ik eigenlijk altijd al had willen doen. Ben ik te laat begonnen?

Ik weet het niet, maar ik wil me er 100% voor inzetten. Ik verlang naar een goedlopende praktijk, waar ik natuurlijk mensen wil helpen. Dat zit waarschijnlijk in mijn genen, dat helpen. Maar ik word daar wel gelukkig van. En het mooie is dat als ik iemand een behandeling geef, dat het dan ook uitwerking op mij heeft. Ik word er ook rustiger en meer gebalanceerd van. Het mooie is dat het niet alleen eenrichtingsverkeer is. Als ik iemand een AromaTouch geef, geef ik niet alleen, ik ontvang ook. Even niks moeten, alleen maar voelen. Na al die jaren zorgen is dat best een nieuw gevoel, maar wel eentje waar ik wel aan wil wennen. Win-winsituatie dus. Iedereen is met vakantie en ik werk me een slag in de rondte om alle ballen hoog te houden. Het is tijdelijk, ik weet het, maar toch wil ik soms ook gewoon even klagen. Dat heb ik nu gedaan en ben ik het weer kwijt. Zo, en nu weer de administratie doen, en de schouders eronder.

Maak er wat moois van vandaag, dat ga ik ook proberen..

Lieve groet Karen