Dertig jaar mantelzorger en wat dat met je lijf doet

Altijd aan staan als mantelzorger!

Als mantelzorger sta je eigenlijk altijd aan! Je bent 24/7 bereikbaar en er gaat geen dag voorbij dat je niet in je hoofd bezig bent met zorg.

Want er is altijd wel wat dat geregeld moet worden. Is het niet iets met de WMO, dan is het wel met de ziektekostenverzekering, of de therapeut waar nog een afspraak mee gemaakt moet worden.

30 jaar mantelzorger geweest

Ikzelf ben 30 jaar mantelzorger geweest voor mijn zoon. 30 jaar van altijd alert zijn. Gaat het goed met hem? Is alles geregeld? Afspraken gemaakt? PGB geregeld? Busvervoer geregeld? Tandarts, revalidatiearts, fysio, ergo, noem maar op.

Het is geen dagtaak, dat klopt, maar daarnaast help je hem met aankleden, zijn ontbijt maken, zijn avondeten in hapklare brokken snijden, drinken inschenken, rolstoelen schoonmaken, bed verschonen, scheren, rits dichtmaken. Dit is gewoon een kleine greep uit de dagelijkse handelingen. Je hebt geen dag verlof. Ziek zijn, wat is dat?

En dan ben je 63, hij gaat begeleid wonen en mijn lijf is op. Letterlijk op.

Rug versleten, artrose in de handen, vingers die niet meer willen doen wat ik wil.

Maar vooral je lijf is moe, moe van alle zorgen. Herkenbaar?

Cortisol

Wat ik nu weet, en wat ik toen niet wist, is dat al die jaren van zorgen je lichaam op een sluipende manier uitputten. Niet van de ene op de andere dag. Het is een langzaam proces dat met je stresshormoon cortisol te maken heeft.

Cortisol is eigenlijk een goed hormoon. Het maakt je alert, het helpt je om in actie te komen als er iets moet gebeuren. Bij mantelzorg gebeurt er altijd wel iets. Een telefoontje, een noodgeval, een slechte nacht, weer iets regelen. Je lijf schiet steeds in die actiestand en dat is precies wat het moet doen op zo'n moment.

Maar bij mij ging dat jaar na jaar door. En dan raakt dat systeem in de war. Het is niet zo dat je op raakt zoals een lege accu, dat idee klopt eigenlijk niet. Wat er wel gebeurt is dat je hele dagritme verstoord raakt. Ik kwam 's ochtends niet op gang, en 's avonds als iedereen ging slapen was ik juist klaarwakker. Precies verkeerd om.

En dat cortisol staat niet alleen. Het trekt van alles met zich mee. Mijn slaap, mijn spijsvertering, mijn stemming. Ik herkende mezelf soms niet meer. De vrouw die vroeger in haar tuin stond en energie had, waar was die gebleven.

De stille angst

Er zit onder al die vermoeidheid nog iets anders, en dat vind ik het moeilijkste om te benoemen. De angst dat dit het nu is. Dat je nooit meer die oude wordt. Ik heb die gedachte jarenlang met me meegedragen zonder het hardop te zeggen, want wie zorgt er voor jou als jij altijd de zorger bent.

Als jij dit nu leest en dit herkent, wil ik dat je weet dat dit niet je eigen schuld is. Het is je lijf dat na jaren van doorgaan gewoon zijn grenzen laat voelen. En dat is geen zwakte, dat is een lichaam dat eindelijk aan de bel trekt.

Wat helpt dan nog

Niet met één groot gebaar, maar met kleine dingen die je zenuwstelsel echt de kans geven om te schakelen. Rust nemen zonder schuldgevoel. Bewegen op een manier die goed voelt. En voor mij persoonlijk waren essentiële oliën een belangrijk hulpmiddel om even terug te komen bij mezelf, letterlijk een moment waarop ik weer voelde dat ik er zelf ook nog was. Bijvoorbeeld Lavendel kan je cortisol naar beneden brengen. Geloof mij dat is niet in een maand gebeurd, ik moet er nog steeds op letten, dat ik mijn rust neem en de oliën regelmatig inzet voor mijzelf. Af en toe een Aroma-Touch behandeling helpt echt zo fijn. Dat zijn de momenten waarop je hele lijf even stil staat en kan herstellen.

Ik deel dit niet om medelijden te krijgen, maar omdat ik weet dat er zoveel vrouwen zijn die precies hetzelfde meemaken en denken dat ze de enige zijn. Dat zijn ze niet. En het hoeft niet zo te blijven.

Als je hier iets in herkent en je wilt weten hoe je zelf weer meer bij jezelf kunt komen, dan mag je altijd contact met me opnemen. Je hoeft dit niet alleen uit te zoeken.

Lieve groet Karen