Wat een week!!

Maandag!

De ochtend begon en ik voelde me somber en chagrijnig, wat ik toeschreef aan de korte nacht ervoor. Vandaag draag ik zwart, net zoals ik me voel. In de ochtend had ik nog een Zoom-gesprek en de dames vroegen: "Ka, wat is er aan de hand? Er hangt een zware energie om je heen." Vreemd, want alles was netjes opgeruimd, dus het zonnetje scheen in huis, maar niet in mij. 's Avonds gaf ik nog een presentatie, maar vooraf smeerde ik essentiële olie, want anders kon ik geen presentatie geven. Tijdens de presentatie zag ik dat ik werd gebeld door de woonvorm waar mijn andere zoon woont. Na de Zoom belde ik meteen terug. Hij stond stil met zijn elektrische rolstoel in de bus en kon geen kant op. Dat hebben ze opgelost. Een half uur later kreeg ik een bericht dat hij ook met de andere rolstoel was omgevallen, maar gelukkig was er niets aan de hand. Oké, lekker begin van de avond. Maar toen waren we er nog niet. Om 23.30 vielen mijn ogen dicht en ik wilde naar bed gaan, deed de lampen uit en liep naar de keuken, telefoon. Uh???? Jongste zoon zie ik op mijn scherm. Ach nee, denk ik meteen, zijn geld is al op. Hij is al 24 uur in Bosnië. Maar nee!

"Mama, ik lig in de ambulance!!"

De schrik van je leven.

Dat is het laatste wat je als moeder wilt horen. Adrenaline stroomt door je lichaam en je bent meteen klaarwakker. Hij was gevallen en had zijn enkel gebroken. Ik kreeg direct de begeleiding aan de lijn. Hij was 2,5 meter naar beneden gevallen en zijn enkel stond in een hoek van 90 graden. Snel naar het plaatselijke ziekenhuis, waar ze hem niet konden helpen, dus door naar de grote stad. Daar hebben ze de enkel rechtgezet en een spalk aangelegd. Maar hij moest zo snel mogelijk geopereerd worden. Twee botten waren doormidden. Later hoorde ik dat het 4 meter was waar hij van af was gevallen, maar dat durfden ze mij toen niet te vertellen. Een engel op zijn schouder, want dit had heel anders kunnen aflopen.

Uiteindelijk was het 03.00 uur voordat ik in mijn bed lag.

Regelen, regelen, regelen.

Plotseling moest er van alles worden geregeld met verzekeringen. Vanuit Bosnië hebben ze dat allemaal keurig georganiseerd, want hij wilde zo snel mogelijk naar huis. Ik zat de hele dag bij de telefoon te wachten op nieuws. Ik voelde me ook zo doelloos. Met een gehandicapte zoon ben je gewend om alles te regelen. Nu stond ik aan de zijlijn en moest ik afwachten. Dat ligt mij niet. Woensdag kwam eindelijk het verlossende woord: hij zou donderdag via Brussel naar huis vliegen. Gelukkig werkt zijn vader daar in de buurt en kon hem ophalen. Donderdagavond was hij eindelijk thuis.

Vrijdag konden we meteen terecht op het spreekuur in Heerenveen. Actie, daar hou ik van.

Het gips werd verwijderd en zijn enkel was groen, paars, geel, blauw en er zaten wel vijf grote blaren aan de zijkant. Ja, zijn voet was opgezwollen en het gips schuurde ertegenaan. De blaren werden stukgemaakt en er werden meteen foto's en een MRI-scan gemaakt. Nu blijkt er ook een breuk in het gewricht te zitten, dus het is gecompliceerder dan ze aanvankelijk dachten. We hebben een bed geregeld zodat hij niet meer de trap op hoeft, en een rolstoel. Ook dat voelde vreemd. Vijf jaar lang had ik een bed beneden voor mijn andere zoon en zijn rolstoel stond ook altijd in de kamer. Het was vreemd.

Toekomst

Nu maandag nog een keer op controle, want afgelopen week had hij ook ineens een vreemde rode vlek boven op zijn voet, waarvan ze vermoeden dat het een infectie is. Als alles maandag rustig is, dan dinsdag onder het mes. Platen erin en revalideren, en hopen dat die breuk in het gewricht meevalt. Op 30 juni heeft hij een psychologische test bij defensie. Daar ligt zijn toekomst, dat wil hij al sinds hij 2 jaar oud was. Daar zou hij binnenkort gaan beginnen, daar keek hij naar uit. Eindelijk de grote wereld in. Nu moeten we afwachten hoe alles geneest. Gelukkig is hij nog jong, en heelt alles beter dan op mijn leeftijd. Maar toch, als moeder maak je je zorgen. Hoe gaat het nu verder? Gelukkig hebben we natuurlijk ook de producten en oliën van doterra, dus als hij zo meteen geopereerd is, kan moeder aan de slag met haar huisapotheek. We gaan er alles aan doen om hem zo snel weer op de been te krijgen. Ik hou jullie op de hoogte.

Lieve groet

Karen