Zorgen van een moeder!!

Mijn vorige blog ging over een week, waarin er van alles met mijn kids aan de hand was. De een was gevallen met de rolstoel en de ander kwam in de rolstoel.

Wat een rollercoaster de afgelopen weken.

rollercoasster

De eerste weken dat Dave (mijn jongste zoon) thuis was, zaten we geregeld in het ziekenhuis. Gips controleren, kijken hoever de zwelling weg was, etc.

Eindelijk kon de operatie doorgaan, de zwelling was zo goed als weg.

Dinsdag 23 juni was het eindelijk zover. Je hebt toch het gevoel dat we dan de goede kant opgaan.

Operatie

Na 3,5 uur kregen we het verlossende sms'je, de operatie was geslaagd en we konden op bezoek komen. Ach, daar ligt je puber dan. Ze voelen zich al heel wat met 18 jaar, maar in een ziekenhuisbed zijn het toch nog wel kleine jongens. Krokant als wat, maar met de intentie om geen nacht te blijven. De chirurg kwam langs en het bleek toch allemaal wat heftiger te zijn van binnen dan ze had verwacht. Aan allebei de kanten zou er een plaat inkomen, maar vanwege de wonden van de blaren aan de buitenkant, heeft ze daar toch ma

ar een pen ingezet in plaats van een plaat. Dat hield in dat hij toch nog 4 weken gips zou moeten. En 50% kans dat als het niet goed heelt, er alsnog een plaat in zou moeten. Fingers crossed. So far so good, en 's avonds lekker mee naar huis.

Na 2 weken mochten de hechtingen eruit, maar dat hebben we niet gehaald. Na 1 1/2 week ineens verhoging, hup naar het ziekenhuis. Zag er allemaal goed uit, vonden zij, waarschijnlijk een beetje grieperig. Ik vond de voet dik en rood en opgezet, maar iedereen zei zo zag hij er al uit. Achteraf is het een koe in de kont kijken, maar toen zat de infectie er al en ik voelde dat haarfijn aan. Er zou meer geluisterd moeten worden naar moeders. Intuïtief voelen wij wanneer er iets niet klopt.

Vrijdag hevige pijn en weer naar het ziekenhuis, er kwam wat bloed uit de wond, maar dat was geen paniek, tenzij het door het verband heen komt, dan gelijk spoedeisende hulp bellen. Zondagnacht ja hoor, er kwam bloed doorheen, en gelijk maandagochtend gebeld.

Verband en spalk gingen eraf en je zag gelijk dat het bloed dat uit de wond kwam er niet uitzag zoals bloed eruit hoort te zien.

Weer opereren

Dinsdag is het been weer opengemaakt en alle rotzooi eruit gespoeld. Er zat dus een behoorlijke infectie. Ja, wat denk je dan als moeder. Ik zal jullie de woorden die in mij opkwamen besparen. Het enige wat je nu doet is je zorgen maken om je kind. Ik ben wel altijd positief ingesteld, maar alles zit zo tegen dat je begint te twijfelen aan de goede afloop.

Hij zou vorige week een psychologische test doen bij Defensie, want daar had hij de afgelopen 2 jaar een opleiding voor gevolgd, en dit wil hij al vanaf dat hij 2 jaar oud was.

Dat moet allemaal uitgesteld worden. Maar komt het goed, dat spookt de gehele tijd door mijn hoofd. What if???? Gisteren hebben ze het verband eraf gehaald en nu zie je verbetering, mag ook wel met continu antibiotica door je aders. Ik moet geloof houden dat het goed met hem komt. Je wilt altijd voor je kind dat al zijn dromen uitkomen. We gaan nog een pittig jaar tegemoet denk ik met revalideren, maar ook daar slaan we ons samen doorheen.

Lieve groet

Karen